تحلیل مقام سابق شورای امنیت ملی آمریکا: کنگره بودجه جنگ با ایران را قطع نخواهد کرد؛ احتمال اقدامات جسورانه ترامپ در سیاست خارجی افزایش می‌یابد

به گزارش سرویس بین‌الملل جماران، در پی پیروزی دموکرات‌ها در انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا و تغییر موازنه قدرت در کنگره، پرسش‌هایی درباره تأثیر این تحول بر سیاست خارجی دولت ترامپ، به‌ویژه آینده جنگ با ایران، مطرح شده است.
ریچارد فانتین، مقام سابق شورای امنیت ملی آمریکا، معتقد است که با وجود تغییر ترکیب کنگره، تداوم سیاست‌های کنونی واشنگتن در مسائل کلیدی سیاست خارجی، بیش از تغییر آن‌ها محتمل است. به باور او، هرچند کنگره اختیار قطع بودجه جنگ با ایران را دارد، هزینه سیاسی بالای چنین تصمیمی باعث خواهد شد دموکرات‌ها از این اقدام خودداری کنند.

فانتین همچنین تأکید می‌کند که رؤسای‌جمهور آمریکا پس از از دست دادن اکثریت حامی خود در کنگره، معمولاً تمرکز بیشتری بر سیاست خارجی پیدا می‌کنند؛ حوزه‌ای که از اختیارات گسترده‌تری در آن برخوردارند. به اعتقاد او، این شرایط می‌تواند ترامپ را در دو سال پایانی ریاست‌جمهوری به سمت اقدامات جسورانه‌تر و پیگیری ابتکارهای بزرگ در عرصه بین‌المللی سوق دهد.

فانتین در تحلیلی درباره پیامدهای انتخابات میان‌دوره‌ای بر سیاست خارجی آمریکا، با طرح این پرسش که «نتایج انتخابات چه معنایی برای سیاست خارجی واشنگتن دارد؟»، دیدگاه خود را در ۱۵ محور تشریح کرده است:
۱. احتمال شکل‌گیری موج آبی و کسب اکثریت دموکرات‌ها در کنگره

به نظر می‌رسد با یک «موج آبی» روبه‌رو هستیم. پایگاه ریل‌کلیرپالیتیکس اکنون پیش‌بینی می‌کند که دموکرات‌ها با کسب ۵۲ کرسی در برابر ۴۸ کرسی جمهوری‌خواهان، اکثریت سنا را به دست آورند و در مجلس نمایندگان نیز با ۲۴۱ کرسی در برابر ۱۹۴ کرسی، اکثریت را در اختیار بگیرند.

اگر این پیش‌بینی‌ها محقق شوند، ارقام قابل‌توجهی خواهند بود.

۲. آیا دموکرات‌ها می‌توانند تغییرات بزرگی در سیاست خارجی ایجاد کنند؟
با برخورداری دموکرات‌ها از اکثریتی روشن در کنگره و تبدیل شدن رئیس‌جمهور به سیاستمداری در واپسین دوره زمامداری خود، این پرسش مطرح می‌شود که آیا دموکرات‌ها قادر خواهند بود تغییرات بزرگی در سیاست خارجی آمریکا ایجاد کنند؟

پاسخ این است که نمی‌توان به این سرعت چنین نتیجه‌ای گرفت.

۳. برتری نهادی و سیاسی رئیس‌جمهور در حوزه سیاست خارجی
رئیس‌جمهور همچنان هدایت سیاست خارجی آمریکا را در اختیار دارد و در برابر کنگره از مجموعه‌ای از مزیت‌های نهادی و سیاسی برخوردار است.

قوه مقننه می‌تواند در سیاست خارجی نقش‌آفرینی کند و گاهی نیز چنین کرده است؛ با این حال، در سال‌های اخیر، به‌ویژه در برابر قوه مجریه، رویکردی منفعلانه داشته است.

۴. احتمال تداوم سیاست‌های کنونی بیش از تغییر آن‌هاست
در مسائل کلیدی سیاست خارجی، احتمال تداوم سیاست‌های فعلی بیش از تغییر آن‌هاست.

برای نمونه، دموکرات‌ها می‌توانند از قانون اختیارات جنگی برای پایان دادن به درگیری با ایران استفاده کنند.

همچنین می‌توانند به لغو تعرفه‌های اعمال‌شده از سوی ترامپ علیه کانادا رأی دهند، توافق نفت گازوئیلی او با روسیه را لغو کنند و کمک‌های نظامی به اوکراین ارائه دهند.

۵. مانع وتوی ریاست‌جمهوری؛ عدد کلیدی ۳۴ است
با این حال، برخورداری از اکثریت در کنگره تنها بخشی از ماجراست.

عدد کلیدی در این میان، ۳۴ است؛ یعنی تعداد آرای سناتورهایی که برای حفظ وتوی رئیس‌جمهور کفایت می‌کند.

اگر قانونی در هر دو مجلس کنگره تصویب شود و ترامپ آن را وتو کند، جمهوری‌خواهان تقریباً به‌طور قطع آرای لازم را برای جلوگیری از لغو این وتو در اختیار خواهند داشت.

۶. اختیار کنگره برای قطع بودجه جنگ با ایران
با وجود محدودیت‌های یادشده، کنگره اختیار تعیین و تخصیص بودجه را در دست دارد.

بدون اختصاص اعتبارات مالی، هر اقدامی، از جمله جنگ با ایران، متوقف خواهد شد.

بنابراین، کنگره از این اختیار برخوردار است که به‌سادگی بودجه این درگیری را قطع کند.

۷. چرا کنگره بودجه جنگ با ایران را قطع نخواهد کرد؟
با این حال، کنگره چنین اقدامی انجام نخواهد داد؛ زیرا هزینه سیاسی احتمالی خودداری از تأمین بودجه نیروهای نظامی بسیار بالاست.

حتی ۲۰ سال پیش، زمانی که طرح‌های مربوط به وادار کردن آمریکا به خروج از عراق در صحن سنا اکثریت آرا را به دست می‌آوردند، کنگره هرگز بودجه جنگ را قطع نکرد.

افزون بر این، حتی برای مخالفان جنگ نیز روشن نیست که کنار کشیدن ساده از آن بتواند موقعیت آمریکا را بهبود بخشد.

۸. احتمال تصویب محدودیت‌هایی درباره روسیه، اسرائیل و چین
ممکن است برخی اقدامات در کنگره به تصویب برسند؛ به‌ویژه اگر به لوایحی پیوست شوند که تصویب آن‌ها ظاهراً اجتناب‌ناپذیر است.

برای مثال، احتمال دارد مقرراتی برای جلوگیری از توافق‌ها با روسیه تصویب شود.

همچنین ممکن است کمک‌ها یا فروش تسلیحات به اسرائیل مشروط شود و محدودیت‌هایی نیز بر صادرات فناوری به چین اعمال شود.

۹. تأثیر محدود انتخابات بر سیاست خارجی و پیامدهای گسترده‌تر در سیاست داخلی
با وجود این احتمالات، در مجموع، تأثیر انتخابات میان‌دوره‌ای بر سیاست‌گذاری محدود خواهد بود.

در مقابل، پیامدهای این انتخابات در عرصه سیاست داخلی آمریکا بسیار گسترده‌تر خواهد بود.

۱۰. تمرکز رؤسای‌جمهور بر سیاست خارجی پس از از دست دادن اکثریت کنگره
هنگامی که رؤسای‌جمهور اکثریت خود را در کنگره از دست می‌دهند، معمولاً از پیگیری ابتکارهای بزرگ داخلی، مانند لوایح عظیم و جاه‌طلبانه ترامپ با عنوان «لایحه بزرگ و زیبا»، دست می‌کشند.

در چنین شرایطی، آن‌ها به‌جای تمرکز بر سیاست داخلی، توجه خود را به سیاست خارجی معطوف می‌کنند؛ حوزه‌ای که کنترل و اختیار بیشتری بر آن دارند.

این وضعیت اغلب رؤسای‌جمهور را به سمت اقدامات جسورانه و ابتکارهای بزرگ سوق می‌دهد.

تلاش برای برقراری صلح میان اسرائیل و فلسطینی‌ها، نمونه کلاسیک چنین رویکردی است.

این مسئله به‌ویژه در دو سال پایانی دوره دوم ریاست‌جمهوری اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

۱۱. افزایش تحقیقات کنگره درباره دولت ترامپ
دموکرات‌ها جلسات نظارتی در کنگره برگزار خواهند کرد و تحقیقات گسترده‌ای درباره دولت ترامپ به راه خواهند انداخت.

این اقدامات معمولاً بخش قابل‌توجهی از وقت و توجه قوه مجریه را به خود اختصاص می‌دهد.

با این حال، چنین وضعیتی ممکن است به‌شکلی متناقض، رئیس‌جمهور را به صرف وقت بیشتری برای سفرهای خارجی و پیگیری دستاوردهای بزرگ در عرصه سیاست خارجی سوق دهد؛ دستاوردهایی که از نگاه خود او موفقیت‌آمیز محسوب می‌شوند.

۱۲. افزایش فاصله جمهوری‌خواهان از ترامپ در مسائل امنیت ملی
در این میان، شمار بیشتری از جمهوری‌خواهان در مسائل کلیدی امنیت ملی از ترامپ فاصله خواهند گرفت.

این روند هم‌اکنون نیز آغاز شده است.

مخالفت با توافق نفت گازوئیلی با روسیه و درخواست نامزدهای جمهوری‌خواه سنا برای پایان دادن به جنگ با ایران، نمونه‌هایی از این فاصله‌گیری هستند.

چنین مخالفت‌هایی هزینه سیاسی رویکرد دولت را افزایش می‌دهد و ممکن است در برخی موارد، دولت ترامپ را به تغییر مسیر وادار کند.

۱۳. آغاز رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۲۸ و جدال بر سر آینده سیاست خارجی
کارزار انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۲۰۲۸ عملاً از فردا آغاز خواهد شد.

رئیس‌جمهور به سیاستمداری در واپسین دوره زمامداری خود تبدیل شده و رهبران سیاسی رقابت برای تثبیت جایگاه خود را آغاز خواهند کرد.

در هر دو حزب، نبردی بر سر جهت‌گیری آینده سیاست خارجی آمریکا شکل خواهد گرفت.

در حزب دموکرات، ترقی‌خواهان و میانه‌روها برای تعیین مسیر آینده حزب با یکدیگر رقابت خواهند کرد.

جمهوری‌خواهان نیز در پی تدوین رویکردی برای دوران پس از جنبش «ماگا» خواهند بود.

۱۴. تغییر محاسبات دولت‌های خارجی و آمادگی برای دوران پس از ترامپ
دولت‌های خارجی نیز نگاه خود را فراتر از دولت کنونی مستقر در کاخ سفید خواهند برد و برای آینده آماده خواهند شد.

برخی از این دولت‌ها منتظر پایان دولت ترامپ می‌مانند و توافق‌هایی را که مطلوب خود نمی‌دانند، به تأخیر می‌اندازند.

همچنین ارتباطات خود را با افرادی که احتمال می‌رود در دولت آینده آمریکا به قدرت برسند، از سر خواهند گرفت.

۱۵. جمع‌بندی؛ تداوم سیاست خارجی آمریکا با وجود تغییر موازنه قدرت در کنگره
در ماه‌های اخیر، این عبارت بارها شنیده شده است: «شاید بعد از انتخابات میان‌دوره‌ای اوضاع تغییر کند.»

ممکن است سیاست خارجی آمریکا در برخی حوزه‌ها تغییر کند، اما در بخش‌های بیشتری از آن، شرایط به همان شکل باقی خواهد ماند.

در همین حال، همه بازیگران بیش از پیش نگاه خود را به آینده معطوف خواهند کرد.

انتهای پیام