naftkhabar-header-2k

نفت، گاز

گازسوزی در ایران؛ ثروتی که همچنان در مشعل‌ها می‌سوزد

زهرا کلا، کارشناس محیط‌زیست، با اشاره به تداوم گازسوزی در میادین نفتی کشور گفت: سوزاندن گازهای همراه نفت فقط به معنای اتلاف یک منبع ارزشمند انرژی نیست، بلکه علاوه بر تحمیل هزینه اقتصادی، پیامدهای زیست‌محیطی و اقلیمی قابل‌توجهی نیز به دنبال دارد.

۱ آذر ۱۴۰۵ | ۱۵:۰۸

0
0
گازسوزی در ایران؛ ثروتی که همچنان در مشعل‌ها می‌سوزد

زهرا کلا، کارشناس محیط‌زیست، با اشاره به تداوم گازسوزی در میادین نفتی کشور گفت: سوزاندن گازهای همراه نفت فقط به معنای اتلاف یک منبع ارزشمند انرژی نیست، بلکه علاوه بر تحمیل هزینه اقتصادی، پیامدهای زیست‌محیطی و اقلیمی قابل‌توجهی نیز به دنبال دارد.


به گزارش تحریریه نفت خبر: گازسوزی یا فلرینگ یکی از چالش‌های مزمن صنعت نفت ایران است؛ مسئله‌ای که با وجود اجرای طرح‌های متعدد برای جمع‌آوری گازهای همراه، همچنان ادامه دارد. بر اساس گزارش بانک جهانی، حجم گازسوزی جهانی در سال ۲۰۲۵ به حدود ۱۶۷ میلیارد مترمکعب رسید. در همین سال، گازسوزی ایران نیز حدود ۵ درصد افزایش یافت و ۱.۴ میلیارد مترمکعب به حجم گاز سوزانده‌شده کشور اضافه شد.


زهرا کلا در این‌باره در گفت و گو با «نفت خبر» اظهار کرد: گاز همراه نفت یک منبع اقتصادی ارزشمند است که در صورت فراهم بودن زیرساخت‌های لازم می‌تواند پس از جمع‌آوری و فرآورش، در بخش‌های مختلف اقتصادی از جمله نیروگاه‌ها، صنایع پتروشیمی و شبکه گاز مصرف شود. وی افزود: تداوم سوزاندن این گازها نشان می‌دهد میان ظرفیت تولید منابع هیدروکربوری و توان زیرساختی کشور برای بهره‌برداری کامل از آنها فاصله وجود دارد.


این کارشناس محیط‌زیست با اشاره به عوامل مؤثر بر تداوم فلرینگ اظهار کرد: کمبود سرمایه‌گذاری، محدودیت دسترسی به تجهیزات و فناوری‌های موردنیاز، ضعف زیرساخت‌های انتقال و فرآورش و دشواری تأمین مالی پروژه‌ها از جمله عواملی هستند که اجرای طرح‌های جمع‌آوری گازهای همراه را با چالش مواجه می‌کنند. به گفته وی، تحریم‌ها نیز از طریق محدودکردن دسترسی به فناوری و سرمایه خارجی می‌توانند روند توسعه این زیرساخت‌ها را دشوارتر کنند.


کلا با تأکید بر پیامدهای زیست‌محیطی گازسوزی گفت: احتراق گاز در مشعل‌ها می‌تواند به انتشار دی‌اکسیدکربن و در صورت احتراق ناقص، انتشار متان و سایر آلاینده‌ها منجر شود. وی افزود: این آلاینده‌ها علاوه بر نقش‌آفرینی در تغییرات اقلیمی، می‌توانند بر کیفیت هوای مناطق پیرامونی تأسیسات نفتی اثر بگذارند؛ به همین دلیل، ارزیابی پیامدهای فلرینگ باید با پایش مستمر و داده‌های دقیق محلی همراه باشد.


وی همچنین با اشاره به وضعیت منطقه گفت: ایران، عراق و الجزایر با وجود سهم حدود ۱۰ درصدی از تولید نفت جهان، سهمی نزدیک به ۴۰ درصد از گازسوزی جهانی و انتشار متان مرتبط با آن دارند. این موضوع نشان می‌دهد مسئله فلرینگ در منطقه تنها یک چالش ملی نیست و به اصلاح سیاست‌های انرژی و افزایش سرمایه‌گذاری در سطح منطقه‌ای نیاز دارد.


این کارشناس محیط‌زیست در ادامه به تجربه عراق اشاره کرد و افزود: اجرای پروژه‌های بزرگ جمع‌آوری گازهای همراه در این کشور نشان می‌دهد با تعریف پروژه‌های مشخص، توسعه زیرساخت و استفاده از مشارکت سرمایه‌گذاران می‌توان بخشی از گازهای تلف‌شده را به چرخه مصرف بازگرداند. به گفته وی، بررسی تجربه کشورهای منطقه از جمله عربستان نیز می‌تواند برای اصلاح سیاست‌های مدیریت گازهای همراه در ایران مفید باشد.


کلا در پایان، کاهش فلرینگ را نیازمند برنامه‌ای فراتر از اعلام اهداف و اجرای پروژه‌های مقطعی دانست و گفت: تعیین زمان‌بندی شفاف، انتشار عمومی آمار گازسوزی، الزام شرکت‌های بهره‌بردار به کاهش فلرینگ، توسعه فناوری پایش نشت متان و تأمین منابع مالی پایدار باید در اولویت قرار گیرد. وی تأکید کرد: گازسوزی زمانی کاهش واقعی خواهد یافت که عملکرد شرکت‌ها بر اساس میزان گاز جمع‌آوری‌شده و کاهش انتشار سنجیده شود، نه تنها تعداد پروژه‌های تعریف‌شده یا قراردادهای منعقدشده.


در نهایت، تداوم گازسوزی در ایران نشان‌دهنده شکاف میان ظرفیت منابع انرژی و توان بهره‌برداری از آن‌هاست؛ شکافی که هم منابع اقتصادی کشور را هدر می‌دهد و هم هزینه‌های زیست‌محیطی سنگینی به همراه دارد. کاهش پایدار فلرینگ نیز مستلزم سرمایه‌گذاری، توسعه زیرساخت‌ها و نظارت شفاف بر عملکرد شرکت‌های نفتی است.


انتهای پیام

#تحریریه نفت خبر
#محیط زیست
#گازسوزی
#نفت خبر
لینک کوتاه

دیدگاه‌ها و نظرات خود را بنویسید