رویای دیرینه دونالد ترامپ برای تصاحب نفت کشورهای دیگر با یورش نظامی به ونزوئلا و عقد یک قرارداد نفتی با شرکتی پرحاشیه به واقعیت پیوست اما تحقیقات گاردین نشان میدهد این توافق از اساس بر بنیانهایی غیرقانونی، غیرعملی و مبهم استوار است.
محمدحسین لطفالهی: رویای دیرینه دونالد ترامپ برای تصاحب نفت کشورهای دیگر با یورش نظامی به ونزوئلا و عقد یک قرارداد نفتی با شرکتی پرحاشیه به واقعیت پیوست اما تحقیقات گاردین نشان میدهد این توافق از اساس بر بنیانهایی غیرقانونی، غیرعملی و مبهم استوار است.
دونالد ترامپ مدتها است که رویای تصاحب میدانهای نفتی سایر کشورها را در سر میپروراند و اکنون توافق اخیر خود با ونزوئلا را بزرگترین قرارداد نفتی تاریخ جهان میخواند. اما تحقیقات روزنامه گاردین فاش کرده است که این توافق که پس از یورش نظامی آمریکا و دستگیری نیکلاس مادورو، رئیسجمهور پیشین ونزوئلا به دست آمده به احتمال زیاد محکوم به فروپاشی است و در میان انبوهی از موانع قانونی و تدارکاتی دستوپا میزند.
وسواس ترامپ برای غصب نفت به سال ۱۹۸۷ بازمیگردد، زمانی که در مصاحبهای با باربارا والترز از شبکه ایبیسی پیشنهاد داد که در پاسخ به حملات ایران به کشتیهای آمریکایی، ایالات متحده باید نفت آنها را تصاحب کند. او در سالهای بعد نیز بارها این ایده را در قبال کشورهای دیگر از لیبی تا عراق تکرار کرد. اما اوایل سال جاری او سرانجام فرصت یافت تا طرح خود را با زور اسلحه پیاده کند. در ماه ژانویه نیروهای آمریکایی به ونزوئلا یورش برده و مادورو را دستگیر و به یک بازداشتگاه فدرال در آمریکا منتقل کردند و دلسی رودریگز را به عنوان رئیسجمهوری مطیع به جای او نشاندند.
در ماه اوت ترامپ اعلام کرد که دفتر سرمایه راهبردی در پنتاگون، مالکیت یکسوم از سهام شرکت نفتی خصوصی ونزوئلایی به نام نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز را در اختیار خواهد گرفت. او مدعی شد این قرارداد صدساله به زودی ذخایر راهبردی نفت آمریکا را که پس از جنگ با ایران به شدت کاهش یافته است پر خواهد کرد.
اما کارشناسان و مقامات مطلع به گاردین گفتهاند که نزدیک به تمام آنچه ترامپ و کابینهاش درباره این توافق گفتهاند دروغ و گمراهکننده به نظر میرسد. نخست آنکه قوانین نفتی ونزوئلا به هیچوجه اجازه عقد قراردادهای صدساله را نمیدهد و سقف زمانی مجاز ۲۵ سال است. دوم اینکه از نظر قانونی دفتر سرمایه راهبردی پنتاگون مجاز به تملک سهام شرکتهای خصوصی نیست و در نهایت برخلاف ادعاهای ترامپ، نفت ونزوئلا در آینده نزدیک کمکی به پر کردن ذخایر راهبردی آمریکا نخواهد کرد.
ورود پنتاگون به بازی سهامداری
یکی از گیجکنندهترین بخشهای این توافق نقش پنتاگون است. پیش از دوران ترامپ تصور اینکه وزارت دفاع آمریکا مالک بیش از یکسوم از سهام یک شرکت نفتی خارجی باشد به طور کامل غیرممکن بود. اما ترامپ با استفاده از قانون تولید دفاعی مصوب دهه ۱۹۵۰ پنتاگون را به یک صندوق سرمایهگذاری غولپیکر تبدیل کرده است.
دفتر سرمایه راهبردی تحت مدیریت استفان فاینبرگ، میلیاردر قدرتمند و معاون وزیر دفاع اداره میشود. فاینبرگ که از مدیران سابق شرکت سهام خصوصی سربوس به شمار میرود، دیوید لورچ یکی دیگر از مدیران سابق سربوس را به ریاست این دفتر گماشته است. با این حال به دلیل اینکه قانون به دفتر سرمایه راهبردی اجازه خرید سهام شرکتهای خصوصی را نمیدهد، سهام نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز به ظاهر قرار است توسط دفتر دیگری در پنتاگون به نام تحلیل و پایداری پایگاه صنعتی نگهداری شود، دفتری که ماموریت آن تنها تقویت پایگاه صنعتی دفاعی آمریکا است و هیچ ارتباطی با نفت ندارد. همین ابهامات قانونی باعث شده تا غولهای نفتی و سرمایهگذاران جدی از ورود به این قرارداد خودداری کنند.
معمای الخاندرو بتانکور
در مرکز این توافق پرابهام شخصیتی به نام الخاندرو بتانکور لوپز قرار دارد، یک ونزوئلایی ۴۶ ساله و مالک شرکت نورث امریکن بلو انرژی پارتنرز که با وجود تحصیل در آمریکا و داشتن املاکی در اسپانیا، لندن و نیویورک، سابقهای طولانی از حواشی و تحقیقات بینالمللی در ارتباط با فساد مالی دارد. او در سال ۲۰۱۳ توسط اتو رایش، سفیر سابق آمریکا در ونزوئلا به دریافت رشوه در قراردادهای نیروگاهی متهم شد هرچند این اتهامات در دادگاه رد شد. در سال ۲۰۱۸ نیز نام او در یک پرونده پولشویی ۱.۲ میلیارد دلاری در میامی به میان آمد اما او هرگز به صورت رسمی به جرمی متهم یا محکوم نشده است.
نکته جالب اینجا است که حتی مقامات دولت جدید ونزوئلا نیز پیشتر تیمی از بازرسان و هکرها را برای ردیابی منابع مالی بتانکور استخدام کرده بودند. یک منبع آگاه فاش کرد که هکرها حسابهای پیامرسان واتساپ، حسابداران و وکلای او را به شدت تحت نظر داشتند. با این وجود به نظر میرسد بتانکور پس از یورش ژانویه و دستگیری مادورو، نقش کلیدی در ارتباط میان دولت جدید رودریگز و واشنگتن ایفا کرده است. وکیل او تایید میکند که بتانکور به دلیل شناخت دو طرف، به عنوان یک میانجی برای برقراری ارتباط عمل کرده است.
توجیه ساده ترامپ
با وجود سوابق پرحاشیه بتانکور و ابهامات عمیق حقوقی و تدارکاتی، دولت ترامپ همچنان از این توافق دفاع میکند. برای رئیسجمهور آمریکا منطق این قرارداد در یک جمله خلاصه میشود همانگونه که این هفته در صحن سازمان ملل اعلام کرد: «این یک جنگ بود اما شاید بزرگترین معاملهای باشد که تا کنون انجام شده است و غنائم به فاتحان تعلق دارد و همه شما این را شنیدهاید.»
انتهای پیام
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
