تهدید جدید علیه تأسیسات نفتی عربستان؛ حوثی‌ها از ادامه حملات خبر دادند

در پی حمله به مقر شرکت نفتی آرامکوی عربستان سعودی، نیروهای حوثی یمن اعلام کردند حملات خود به زیرساخت‌های نفتی و مراکز حساس این کشور را تشدید خواهند کرد؛ تحولی که نگرانی‌ها درباره امنیت تأمین انرژی در خاورمیانه را افزایش داده است.

به گزارش رویترز، حمله به مقر شرکت آرامکو در شهر ظهران موجب وقوع آتش‌سوزی و وارد شدن خسارت به بخش‌هایی از این مجموعه شد. در حالی که گزارش‌هایی از خسارت گسترده منتشر شده، مقام‌های عربستان میزان آسیب‌ها را محدود توصیف کرده‌اند.

حوثی‌های یمن همچنین تهدید کرده‌اند که فرودگاه‌ها و تأسیسات نفتی عربستان همچنان از اهداف احتمالی حملات آینده خواهند بود. این گروه از شرکت‌های بین‌المللی و غیرنظامیان خواسته است از مناطق مورد تهدید فاصله بگیرند.

تشدید این حملات در شرایطی صورت می‌گیرد که تنش‌های نظامی منطقه و اختلال در تردد نفتکش‌ها از مسیر تنگه هرمز، امنیت صادرات نفت کشورهای حاشیه خلیج فارس را با چالش مواجه کرده است.

عربستان سعودی به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین صادرکنندگان نفت جهان، نقش مهمی در تأمین انرژی بازارهای بین‌المللی دارد و هرگونه اختلال در فعالیت تأسیسات تولید، پالایش یا صادرات نفت این کشور می‌تواند بر قیمت جهانی نفت و هزینه حمل‌ونقل انرژی تأثیر بگذارد.

با این حال، هنوز اطلاعات مستقلی درباره میزان تأثیر حمله اخیر بر ظرفیت تولید و صادرات نفت آرامکو منتشر نشده است.

کارشناسان معتقدند ادامه تهدیدها علیه زیرساخت‌های نفتی عربستان می‌تواند ریسک عرضه نفت در خاورمیانه را افزایش دهد و نوسانات بیشتری در بازار جهانی انرژی ایجاد کند.

آمریکا در حال بررسی کاهش تحریم نفتکش‌ها برای مهار هزینه انرژی

دولت آمریکا در حال بررسی گزینه‌هایی برای کاهش برخی محدودیت‌های تحریمی علیه نفتکش‌هاست؛ اقدامی که با هدف افزایش ظرفیت حمل‌ونقل دریایی نفت و کاهش فشار هزینه‌های انرژی در بازار جهانی دنبال می‌شود.

به گزارش رویترز، دولت دونالد ترامپ در واکنش به افزایش هزینه حمل محموله‌های نفتی و اختلال در مسیرهای صادرات انرژی، امکان تسهیل محدودیت‌های اعمال‌شده بر برخی نفتکش‌های موسوم به «ناوگان سایه» را بررسی می‌کند.

این بررسی‌ها بر استفاده احتمالی از برخی کشتی‌های تحریم‌شده برای جابه‌جایی محموله‌هایی متمرکز است که حمل آنها طبق مقررات آمریکا مجاز باشد.

ناوگان سایه به مجموعه‌ای از نفتکش‌ها گفته می‌شود که بخشی از تجارت نفت کشورهای تحت تحریم، از جمله ایران، روسیه و ونزوئلا، از طریق آنها انجام می‌شود.

افزایش تنش‌های نظامی در خاورمیانه و اختلال در تردد کشتی‌ها از تنگه هرمز، هزینه حمل‌ونقل نفت را افزایش داده و فشار بیشتری بر بازار جهانی انرژی وارد کرده است.

در چنین شرایطی، افزایش ظرفیت قابل استفاده ناوگان حمل نفت می‌تواند به کاهش بخشی از محدودیت‌های لجستیکی و هزینه‌های انتقال محموله‌های نفتی کمک کند.

با این حال، تصمیم نهایی درباره تغییر محدودیت‌های تحریمی اعلام نشده و مشخص نیست چه تعداد نفتکش یا کدام محموله‌ها ممکن است مشمول تسهیلات احتمالی شوند.

اجرای چنین سیاستی می‌تواند بر ساختار حمل‌ونقل دریایی نفت و مسیرهای تجاری کشورهای صادرکننده تأثیر بگذارد، اما پیامدهای آن برای صادرات نفت ایران و روسیه به جزئیات مقررات احتمالی بستگی خواهد داشت.

احتمال تداوم نفت گران تا سال ۲۰۲۸؛ بازار جهانی انرژی نگران آینده عرضه است

افزایش قیمت قراردادهای بلندمدت نفت خام برنت نشان می‌دهد معامله‌گران بازار انرژی نسبت به بازگشت سریع شرایط عادی به بازار جهانی نفت تردید دارند و احتمال تداوم قیمت‌های بالا در سال‌های آینده را جدی‌تر ارزیابی می‌کنند.

بر اساس تحلیل منتشرشده در رویترز، ادامه اختلال در عرضه انرژی و افزایش ریسک‌های ژئوپلیتیکی باعث شده است انتظارات فعالان بازار نفت برای سال‌های ۲۰۲۷ و ۲۰۲۸ تغییر کند.

طبق این گزارش، قیمت قراردادهای نفت برنت برای تحویل در دسامبر ۲۰۲۷ از ابتدای سپتامبر بیش از ۱۳ درصد افزایش یافته و به حدود ۸۶ دلار در هر بشکه رسیده است.

همچنین قراردادهای تحویل دسامبر ۲۰۲۶ در همین دوره حدود ۱۲ درصد رشد کرده‌اند که نشان‌دهنده افزایش نگرانی معامله‌گران نسبت به وضعیت عرضه نفت در ماه‌های آینده است.

کاهش ذخایر نفتی، آسیب به برخی ظرفیت‌های پالایشگاهی و محدودیت‌های ایجادشده در مسیرهای صادرات نفت خاورمیانه از مهم‌ترین عواملی هستند که بر انتظارات بلندمدت بازار تأثیر گذاشته‌اند.

از سوی دیگر، افزایش هزینه بیمه نفتکش‌ها، رشد نرخ حمل‌ونقل دریایی و محدودیت عرضه فرآورده‌هایی مانند گازوئیل، فشار بیشتری بر مصرف‌کنندگان و صنایع وارد کرده است.

با وجود پیش‌بینی افزایش عرضه جهانی نفت در سال ۲۰۲۷، فعالان بازار همچنان نسبت به سرعت بازگشت ظرفیت‌های تولید و صادرات به شرایط عادی اطمینان ندارند.

تداوم قیمت‌های بالای انرژی می‌تواند هزینه تولید و حمل‌ونقل کالاها را افزایش دهد و فشارهای تورمی بیشتری بر اقتصاد جهانی تحمیل کند.

با این حال، افزایش قیمت قراردادهای بلندمدت به معنای قطعی بودن قیمت نفت در سال‌های آینده نیست و بیش از هر چیز بیانگر انتظارات کنونی معامله‌گران و ارزیابی آنها از ریسک‌های بازار است.