شرکت شل نسبت به پیامدهای تأخیر در تصویب چارچوب کربنزدایی صنعت کشتیرانی هشدار داده و اعلام کرده است که بلاتکلیفی مقرراتی میتواند سرمایهگذاری در تولید سوختهای کمکربن را متوقف کند. این شرکت در عین حال خواستار پذیرش سازوکار تراز جرمی برای سوخت زیستی LNG شده است؛ رویکردی که میتواند از زیرساختهای موجود گاز طبیعی برای توسعه سوختهای تجدیدپذیر استفاده کند.
به گزارش تحریریه نفت خبر، شرکت شل نسبت به پیامدهای تأخیر در تصویب چارچوب کربنزدایی صنعت کشتیرانی هشدار داده و اعلام کرده است که بلاتکلیفی مقرراتی میتواند سرمایهگذاری در تولید سوختهای کمکربن را متوقف کند. این شرکت در عین حال خواستار پذیرش سازوکار تراز جرمی برای سوخت زیستی LNG شده است؛ رویکردی که میتواند از زیرساختهای موجود گاز طبیعی برای توسعه سوختهای تجدیدپذیر استفاده کند.
شل در آستانه مذاکرات جدید سازمان بینالمللی دریانوردی (IMO) که قرار است از ۲۳ نوامبر تا ۴ دسامبر برگزار شود، نسبت به ادامه تأخیر در تصویب چارچوب خالص انتشار صفر هشدار داده است. این چارچوب که قرار بود در اکتبر ۲۰۲۵ به تصویب نهایی برسد، به دلیل اختلافنظر میان کشورهای عضو با تأخیر مواجه شد و اکنون آینده آن همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد.
شل معتقد است صنعت کشتیرانی برای سرمایهگذاری در کارخانههای تولید سوخت کمکربن، به مقرراتی شفاف و قابل پیشبینی نیاز دارد. از نگاه این شرکت، تأخیر بیشتر نهتنها سرمایهگذاری در زیرساختهای سوخت پاک را به تعویق میاندازد، بلکه میتواند به شکلگیری مقررات منطقهای و پراکنده منجر شود؛ وضعیتی که هزینه فعالیت شرکتهای کشتیرانی و در نهایت هزینه مصرفکنندگان را افزایش خواهد داد.
اهمیت این موضوع از آن جهت است که سرمایهگذاری در تأسیسات تولید سوختهای جایگزین، ماهیتی بلندمدت دارد و شرکتها برای تخصیص سرمایه به پروژههایی که ممکن است چندین دهه فعالیت کنند، به اطمینان از چارچوب قانونی و نحوه محاسبه و پاداشدهی کاهش انتشار نیاز دارند.
اختلاف هزینه سوختهای سبز با سوختهای متعارف
یکی از موانع اصلی توسعه سوختهای کمکربن، فاصله قابل توجه هزینه آنها با سوختهای فسیلی است. براساس دادههای شرکت S&P Global Energy، متوسط هزینه تحویل سوخت دریایی با گوگرد ۰.۵ درصد در بندر روتردام طی اکتبر ۲۰۲۶، حدود ۱۷.۹۰ دلار به ازای هر گیگاژول بوده است. این رقم برای سوخت زیستی LNG به ۵۱.۷۱ دلار رسیده است.
همچنین هزینه LNG متعارف ۲۸.۷۸ دلار و سوخت ترکیبی B30، حاوی ۳۰ درصد متیلاستر روغن پختوپز مصرفشده، ۲۷.۴۱ دلار به ازای هر گیگاژول گزارش شده است. این اختلاف قیمت نشان میدهد که بدون مقررات حمایتی، مشوقهای اقتصادی یا سازوکارهای مؤثر قیمتگذاری کربن، انگیزه شرکتهای کشتیرانی برای جایگزینی سوختهای متعارف محدود خواهد ماند.
تراز جرمی؛ راهکار شل برای توسعه سوخت زیستی LNG
یکی از پیشنهادهای مهم شل، به رسمیت شناختن سازوکار تراز جرمی (Mass Balance) در زنجیره تأمین سوخت زیستی است. براساس این روش، بیومتان تولیدشده از منابع تجدیدپذیر میتواند پس از تزریق به شبکه گاز، از نظر حسابداری و گواهی زنجیره تأمین به مقدار معادلی از LNG زیستی اختصاص داده شود؛ بدون آنکه لازم باشد سوخت تجدیدپذیر در تمام مراحل حملونقل و توزیع بهصورت فیزیکی از گاز طبیعی جدا نگهداری شود.
شل معتقد است جداسازی فیزیکی سوخت زیستی در مقیاس بزرگ با محدودیتهای لجستیکی همراه است. این شرکت برای نشان دادن ابعاد مسئله اعلام کرده است که تأمین سوخت زیستی LNG مورد نیاز یک کشتی، در صورت الزام به تحویل فیزیکی و تفکیکشده، بهطور نظری میتواند به حدود ۲۵۰ کامیون نیاز داشته باشد.
این شرکت همچنین با برخورداری از ۱۶ شناور تأمین سوخت LNG در ۲۹ بندر از ۱۳ کشور، منافع تجاری مستقیمی در پذیرش این سازوکار دارد. زیرا به رسمیت شناختن تراز جرمی میتواند استفاده از زیرساختهای فعلی LNG را برای عرضه سوختهای کمکربن تسهیل کند.
رقابت بر سر آینده سوخت کشتیرانی
درخواست شل برای شفافیت مقرراتی، در شرایطی مطرح میشود که آینده چارچوب خالص انتشار صفر IMO با اختلافنظر میان کشورهای عضو مواجه است. در شکل اولیه این چارچوب، برای شدت انتشار گازهای گلخانهای سوختهای دریایی استانداردهای سختگیرانهتری در دوره ۲۰۲۸ تا ۲۰۳۵ در نظر گرفته شده بود و شرکتهایی که از این استانداردها تخطی کنند، با هزینههای مالی مواجه میشدند.
با این حال، مخالفت آمریکا با سازوکارهای مالی اجباری و اختلافنظر کشورها درباره نحوه اجرای مقررات، روند تصویب آن را پیچیده کرده است.
در مجموع، مناقشه بر سر مقررات کربنی کشتیرانی تنها به کاهش انتشار محدود نمیشود، بلکه رقابت بر سر آینده بازار سوختهای دریایی و زیرساختهای انرژی را نیز در بر میگیرد. پذیرش تراز جرمی میتواند مسیر توسعه بیومتان و LNG زیستی را از طریق شبکههای موجود هموار کند، اما اثربخشی زیستمحیطی آن باید براساس کاهش واقعی انتشار در کل چرخه عمر سوخت، از تولید تا مصرف در کشتی، ارزیابی شود.
بنابراین، چالش اصلی پیشروی IMO ایجاد توازن میان مقررات الزامآور اقلیمی، هزینههای اقتصادی و امکان توسعه فناوریهای جایگزین است؛ تصمیمی که میتواند مسیر سرمایهگذاری در صنعت کشتیرانی و بازار جهانی سوخت را برای سالهای آینده تعیین کند.
دیدگاهها و نظرات خود را بنویسید
اخبار مرتبط
حدود 5 ساعت قبل
1 روز قبل
2 روز قبل
2 روز قبل
3 روز قبل
ویدئو مرتبط